Ρομαντικές νύχτες

Ποσείδι, Αρμενιστής, Παναγιωτάκης, Ιστιοπλοΐα. Ατέλειωτες νύχτες κάτω από τον ουράνιο θόλο. Και όποτε έβλεπα αστέρι να πέφτει, πάντα εσένα σκεφτόμουνα. Ήσουνα πάντα ο πρωταγωνιστής της ευχής μου.

ΠΑΟΚ, είμαι άρρωστος

Update:
Το +blog, θέλοντας να απαλλάξει τους αναγνώστες του από κάθε είδους ταλαιπωρία, σας ενημερώνει ότι εκπνέει η προθεσμία διάθεσης των εισιτηρίων διαρκείας της ΠΑΕ ΠΑΟΚ για την τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. Καλεί, λοιπόν, όσους δεν έχουν προβεί μέχρι σήμερα σε αγορά εισιτηρίου διαρκείας, να σπεύσουν άμεσα για το εν λόγω ζήτημα στα γραφεία της ΠΑΕ.

Τα 28701 καρεκλάκια του γηπέδου της Τούμπας είναι πολύ λίγα για να φιλοξενήσουν τα όνειρα του ΠΑΟΚΤΣΗ. Δεδομένης της χωρητικότητας του γηπέδου και του ότι έχουν διατεθεί μέχρι στιγμής περισσότερα από 18000 εισιτήρια διαρκείας, η εξασφάλιση ενός απλού εισιτηρίου σε αγώνες μεγάλου ενδιαφέροντος θα ισοδυναμεί με άθλο.

Για να μη βγει αληθινός ο στίχος του φετινού super hit,

"... και σκότωσα για ένα εισιτήριο...",

πάνε πάρε διαρκείας ΤΩΡΑ!

Το κοινωνικό φαινόμενο «Π.Α.Ο.Κ.»

Τα ωραιότερα πράματα στη ζωή είναι αυτά που δεν υπακούουν στους νόμους της λογικής. Αυτά που στην ερώτηση «Γιατί …;», απαντώνται με το «Έτσι.», ανασηκώνοντας ελαφρά τους ώμους.

ΥΓ. Ο κόσμος του Π.Α.Ο.Κ. κατέρριψε, ήδη, το περσινό ρεκόρ των 12256 εισιτηρίων διαρκείας. Ο στόχος μας επετεύχθη δυο μήνες πριν την έναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων της ομάδας.

"Φωτο: www.goalday.gr"

Το νου σας "ποντίκια"

To +blog, έχοντας την ευθύνη των πράξεων του και σεβόμενο το ΠΑΟΚτσήδικο κοινό του, παρουσιάζει στους αναγνώστες του αποκλειστικές πληροφορίες.

Ο πρόεδρος και φυσικός ηγέτης του ΠΑΟΚ, κ. Θεόδωρος Ζαγοράκης, στις δύο προηγούμενες απολογιστικές συνεντεύξεις τύπου έκανε λόγο για «ποντίκια», που δρουν ύπουλα και υστερόβουλα ενάντια στα συμφέροντα της αγαπημένης μας ομάδας. Παρόλα αυτά, δεν θέλησε να τα κατονομάσει, προφανώς για να έχει η παραπάνω δήλωση τη μορφή μιας προειδοποιητικής βολής.

Σήμερα, μήνες αργότερα, το +blog έχει την υποχρέωση απέναντι στους χιλιάδες αναγνώστες του, αλλά προπάντων στα τέσσερα ιερά γράμματα, να δηλώσει ότι τα «ποντίκια» έχουν ονοματεπώνυμο. Κάποιοι που υποκρίνονται τους φίλους και από κοντά είναι όλο αγκαλίτσες και φιλάκια, μαχαιρώνουν πισώπλατα το ιερότερο κομμάτι της ζωής μας.

Σίλβερ, Δάκη, περιμένω να δω τα καρτελάκια σας (εισιτήρια διαρκείας ΠΑΕ ΠΑΟΚ) μέχρι το τέλος Ιουνίου. Αν κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιηθεί, θα υποστείτε τις συνέπειες, που, πιστέψτε με, θα είναι οδυνηρές.

Το νου σας...

…ξέρω που μένετε,

ο πρώτος σε ένα μικρό νησί και ο δεύτερος πάνω από ένα μεγάλο!

Αγαπητέ συμπολίτη,

Η αλήθεια είναι ότι την τελευταία πενταετία έφτασες 3 φορές μια ανάσα από τον τίτλο. Βρέθηκες ως φιναλίστ σε Τούμπα, Πάτρα, Καυταντζόγλειο. Τεράστια επιτυχία για μια ομάδα που βολοδέρνει μεταξύ Α’ και Β’ εθνικής!

Δεν αξίζει να στεναχωριέσαι. Του χρόνου μπορεί να είσαι πιο τυχερός.

1,2,3,4,5,6,7,8,9,10,
11,12,13,14,15,16,17,18,19,20,
21,22,23,24,25,26,27,28,29,30,
31,32,33,34,35,36,37,38…

ποτέ ποτέ ποτέ ποτέ …

Τελικός κυπέλλου χωρίς ΠΑΟΚ;

Στην Ελευθεροτυπία που κυκλοφόρησε στις 10/5/08 και πιο συγκεκριμένα στις σελίδες του αθλητικού ρεπορτάζ υπήρχε μία σελίδα αφιερωμένη σε ομάδα γειτονιάς της Θεσσαλονίκης, που μετά από 38 χρόνια ευελπιστεί να κατακτήσει κάποιο τίτλο. Αυτό που μας προβλημάτισε είναι ότι το κείμενο συνοδευόταν από φωτογραφία που απεικόνιζε έναν ποδοσφαιριστή του ΟΣΦΠ, έναν ποδοσφαιριστή του Άρη και στο βάθος μία εικόνα από κερκίδα της Τούμπας. Ζητάμε την άμεση αποκατάσταση της αλήθειας και απαιτούμε να μην χρησιμοποιείται ο λαός του ΠΑΟΚ για να καλύψει κάθε είδους «κενά».

Πηγή: paokgate4.gr

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές "τα μπερδεύουν"...

Θόδωρε, είσαι ο φυσικός ηγέτης του ΠΑΟΚ. Προχώρα...

Όταν ο λαός του ΠΑΟΚ λέει κάτι, το εννοεί.
Θόδωρε, το καλοκαίρι είπαμε:
«Σκύλε γερά, μαζί θα ξαναφέρουμε τον ΠΑΟΚ μας ψηλά».

Το +blog το τονίζει συχνά πυκνά.

«Μπαίνοντας από τη θύρα 3, επιβεβαιώθηκαν οι εικασίες μας, κόσμος - παλμός – ενθουσιασμός. Τουλάχιστον 12.000 κόσμου του ΠΑΟΚ, γιόρταζαν παστωμένοι στις σκιερές κερκίδες του γηπέδου.

Τι γιόρταζαν; Την ελπίδα, την πίστη, που θα γίνει βεβαιότητα!
Ο ΠΑΟΚ, έτσι όπως είναι τώρα, μπορεί και θα ξαναγίνει μεγάλος…
Ο κόσμος του ΠΑΟΚ δίνει σαφέστατο μήνυμα συμπαράστασης»

10.7.07

«Θα παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις να κρατήσουμε όρθιο αυτό που χτίζουμε εδώ και ένα τρίμηνο.
ΥΓ. Ανηφορίζουμε για Τούμπα...»

26.9.07

«Το σαπιοκάραβο, που ακούει στο όνομα ΠΑΟΚ, έχει λύσει τους κάβους, σήκωσε την άγκυρα και ανοίγει πανιά. Έχει πίσω από το τιμόνι τον καπετάν Θόδωρο και ναύτες όλους εμάς, τους οπαδούς του ΠΑΟΚ. Έχουμε, ήδη, αφήσει στη στεριά αυτούς που θέλουν να μας βουλιάξουν. Αν ξεχάσαμε ή αγνοήσαμε κάποιους, να είστε σίγουροι ότι θα τους ρίξουμε στη θάλασσα- στα ανοικτά και χωρίς σωσίβιο!»

5.11.07

«Είμαι βέβαιος ότι βαδίζουμε στον σωστό δρόμο, τον ανήφορο, που ομόφωνα το καλοκαίρι επιλέξαμε να τραβήξουμε. Την γιορτή που ξεκινήσαμε το καλοκαίρι δεν πρόκειται να την χαλάσει κανείς.»

14.1.08

«ΣΚΥΛΕ ΓΕΡΑ ΜΑΖΙ ΘΑ ΞΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΜΑΣ ΨΗΛΑ»

5.2.08

Σήμερα, 14.4.08 το ξαναλέμε:

ΣΚΥΛΕ ΓΕΡΑ ΜΑΖΙ ΘΑ ΞΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΟΚ ΜΑΣ ΨΗΛΑ

ΝΑΙ ΡΕ, Π.Α.Ο.Κ.

Ήταν μια φθινοπωρινή Τρίτη. Το απόγευμα μπήκα με τον πατέρα μου στο αμάξι και ξεκινήσαμε. Περάσαμε από τον θείο μου, ο οποίος ήρθε μαζί μας. Αφού διανύσαμε μερικά χιλιόμετρα, και αφού είδα κι άλλους να το κάνουν, είπα στο θείο μου να ανοίξει το παράθυρο του συνοδηγού. Δένοντας το ένα άκρο του στην χειρολαβή, άφησα ένα κασκόλ, το οποίο είχα αγοράσει σε μια σχολική εκδρομή, να ανεμίσει περήφανα στον αέρα της Μακεδονίας. Σε όλη τη διαδρομή καταλάβαινες ότι κάτι σπουδαίο συμβαίνει. Ήταν τα πιο ανυπόμονα εβδομήντα χιλιόμετρα της ζωής μου.

Μπαίνοντας στην πόλη, έβλεπες τους πάντες να είναι στο πόδι. Δεν την είχα ξαναδεί ποτέ έτσι. Αφήσαμε το αμάξι, μάλλον, στην νησίδα στο τέλος της Αγίου Δημητρίου. Παρέες ανηφόριζαν και τραγουδούσαν. Μαζί τους προχωρήσαμε κι εμείς μέχρι το σπίτι του κυρ Σάκη, με τον οποίο και συνεχίσαμε την πορεία μας. Σε κάθε βήμα έσφιγγε το στομάχι όλο και περισσότερο και ένα ρίγος ένιωθες να σε διαπερνάει.

Μετά από κάποια ολιγόλεπτη αναμονή ήταν όλα μπροστά μου. Ή μάλλον, ήμουν κι εγώ εκεί, νιώθοντας την ίδια ανατριχίλα που νιώθω ακόμη και σήμερα, μετά από τόσες παρουσίες και όντας μαντράχαλος 25 ετών.

Για όσο με κρατάν τα πόδια μου, θα είμαι εκεί και θα νιώθω όπως τότε.

ΝΑΙ ΡΕ
Π.Α.Ο.Κ.